PROFILE DE FEMME (JACQUELINE), 1969 του Πάμπλο Πικάσο.
Το συγκεκριμένο έργο φωτογράφισα στο Ίδρυμα Βασίλη και Ελίζας Γουλανδρή
Είμαι εγώ.
Σ’ όλο τον κόσμο δεν υπάρχει κανένας άλλος ακριβώς σαν κι εμένα. Υπάρχουν άνθρωποι, που μου μοιάζουν σε μερικά σημεία, αλλά κανένας δεν είναι ολότελα όμοιος με εμένα. Επομένως ό,τι προέρχεται από εμένα είναι απόλυτα δικό μου γιατί εγώ μόνος μου το διάλεξα.
Μου ανήκει ό,τι έχω: το σώμα μου και όλα όσα κάνει, το μυαλό μου με τις ιδέες του και τις σκέψεις του, τα μάτια μου και οι εικόνες όσων βλέπουν, τα συναισθήματά μου, όποια κι αν είναι αυτά: θυμός, χαρά, αποκάρδιωση, αγάπη, απογοήτευση, ενθουσιασμός, το στόμα μου και τα λόγια που ξεστομίζω: ευγενικά, γλυκά ή σκληρά, σωστά ή λαθεμένα. Η φωνή μου δυνατή ή σιγανή και όλες μου οι πράξεις, άσχετα αν κατευθύνονται προς εμένα ή προς τους άλλους.
Δικές μου είναι όλες μου οι φαντασιώσεις, τα όνειρά μου, οι ελπίδες μου, οι φόβοι μου.
Δικοί μου οι θρίαμβοι και οι επιτυχίες μου και όλες μου οι αποτυχίες και τα λάθη μου.
Γιατί σε μένα ανήκει όλος ο εαυτός μου, μπορώ να γνωριστώ βαθιά, στενά μαζί του. Έτσι μπορώ να τον αγαπάω και να ‘μαι φίλος μαζί του, με όλες τις πλευρές. Μπορώ λοιπόν να βάλω όλον τον εαυτό μου να δουλέψει για το συμφέρον μου. Μερικές πλευρές του εαυτού μου με βάζουν σε απορία, το ξέρω και άλλες μου είναι τελείως άγνωστες. Όσο όμως διατηρώ φιλικές σχέσεις μαζί του και τον αγαπάω, μπορώ με θάρρος και ελπίδα να αναζητώ λύσεις για τα αινίγματα και τρόπους για να ανακαλύψω πιο πολλά πράγματα για μένα.
Όπως κι αν μοιάζω κι αν φαίνομαι, ό,τι λέω και κάνω, ό,τι σκέφτομαι κι αισθάνομαι σε οποιαδήποτε στιγμή, όλα αυτά είμαι εγώ. Κι αυτό είναι κάτι αυθεντικό και δείχνει πού βρισκόμουν εκείνη τη στιγμή.
Όταν αργότερα εξετάσω πώς έμοιαζα και πώς φαινόμουν, τι έκανα και τι είπα, τι σκέφτηκα και πώς αισθάνθηκα, κάποια σημεία μπορεί να είναι ακατάλληλα. Μπορώ να τα πετάξω τα ακατάλληλα και να κρατήσω όσα αποδείχθηκαν κατάλληλα και να εφεύρω κάτι καινούριο για να αντικαταστήσω ό,τι πέταξα.
Βλέπω, ακούω, αισθάνομαι, σκέπτομαι, λέγω και πράττω. Έχω τα εργαλεία που χρειάζομαι για να επιζήσω, να ‘μαι κοντά με τους άλλους, να ‘μαι παραγωγικός, να καταλαβαίνω και να βάζω σε τάξη μες το νου μου το πλήθος των ανθρώπων και των πραγμάτων έξω από εμένα.
Είμαι κύριος του εαυτού μου και, επομένως, μπορώ να τον οργανώσω.
Είμαι εγώ και είμαι πολύ εντάξει.
Το παραπάνω κείμενο είναι γραμένο από την κυριότερη εκπρόσωπο του χώρου της επικοινωνιακής. οικογενειακής θεραπείας Virginia Satir (1916-1988), στο βιβλίο της Πλάθοντας ανθρώπους. (1989).Κέδρος, Αθήνα Η Satir θεμελίωσε m θεραπεία οικογένειας βασισμένη πρωτίστως
στην ενίσχυση της αυτοεκτίμησης και στη θεωρία της επικοινωνίας.
Πίστευε ότι κάθε οικογένεια έχει το δυναμικό να αναπτύξει
καλύτερους τρόπους επικοινωνίας για να αυξήσει την αυτοεκτίμηση των μελών της. Οι θεωρητικές θέσεις της προέκυψαν από
την πράξη και την κλινική εφαρμογή καθώς εργάστηκε με τουλάχιστον 5.000 οικογένειες.
Η Satir, πίστευε ότι σε κάθε άτομο υπάρχουν εννέα στοιχεία ή
επίπεδα, τα οποία επηρεάζουν το ένα το άλλο και τελικά
διαμορφώνουν την ψυχική υγεία: το σώμα και η νόηση (σκέψεις και
λογική, που αποτελούν δραστηριότητες του αριστερού ημισφαιρίου
του εγκεφάλου), το συναίσθημα, η αλληλεπίδραση και η επικοινωνία,
οι αισθητηριακές δίοδοι, το πλαίσιο (χρώματα, ήχοι, φως,
θερμοκρασία, κίνηση, χρόνος), η τροφή και το πνεύμα (η σχέση με το
νόημα της ζωής, την ψυχή, τη δύναμη της ζωής) (Goldenberg &
Goldenberg, 2013, σελ. 260) και τα αξιοποιούσε στην θεραπευτική της παρέμβαση.
Ευγενία Αρβανίτη-Πρεβεζάνου
Msc, ΒΑ Επικοινωνιολόγος - Personality Creator
Σύμβουλος Στρατηγικής Ανάπτυξης και Διαπροσωπικών Σχέσεων
